ostatnio na adoracji pomyślałęm sobie – jaki marny jest ten Pan Jezus. Kawałek suchego opłatka – trochę mąki, wody. I tyle. – można by w kolędzie śpiewać – Jezus marniusieńki…
Tylko tak wpatrując się w Mistrza i Pana pomyślałem sobie… To jest dopiero mistrzostwo ze strony Jezusa. Tak się uniżył, że przyjał Krzyż. Tak się uniżył – stął się taki marniutki, żeby być bliżej mnie… Bo jeśli On obecny jest w marnym kawałku opłatka, to tylko po to , żeby mnie, marnego nie zawstydzić. Żebym ośmielił się z Nim być…
Bo przeciez – ja to nic więcej jak 10000 razy bardziej marny pyłek… Tylko że ja po prostu nim jestem, A Jezus, Bóg, stał się nim dla mnie…
I tu taka rozkminka… Ja też przecież powiniennem wobec innych być właśnie marniusieńki… Tylko czemu ja tak częśto pokazać chce na siłę w zasadzie, ze ja jestem silny, wielki i mocny… Tak to się ludzi odpycha… Muszę być stanowczo bardziej marniousieńkim kawałkiem mąki i wody… Po prostu – stawać się chlebem!